Het nationale damesrolstoelbasketbal team heeft zich geplaatst voor de Paralympische Spelen in Londen aankomende zomer. Als assistent coach van dit team wil ik mijn belevenissen op weg naar en op het dit grootste sportevenement vastleggen en delen.

 

London’s Calling zag ik op een taxi staan toen ik afgelopen zaterdag ’s ochtends vroeg uit het vliegtuig stapte op het piepkleine vliegveld London City airport. Deze uiting gaf eigenlijk meteen weer hoe de hele sportwereld zich moet voelen in het jaar van de Olympische en Paralympische Spelen. En ook ik stond daar in Londen op deze zaterdag morgen om een eerste Paralympische beleving mee te maken.

 

Een Olympische, of in mijn geval, een Paralympische Spelen meemaken schijnt zo’n aparte ervaring te zijn dat dit bijna niet uit te leggen is. Ik ben er erg nieuwsgierig naar. Het evenement op zich is dus waardevol, maar de weg er naar toe moet dit toernooi extra ‘jeu’ geven. De intensieve voorbereiding, dat voor ons team al in oktober is gestart, is onderdeel van presteren op zo’n topevenement. Een resultaat van niveau kan nooit tot stand komen zonder een intens proces wat daar aan vooraf gaat. Het proces, de manier waarop een team of sporter zich voorbereidt, geeft nooit garanties voor een goed resultaat. Het is echter dat proces wat uiteindelijk het resultaat waarde geeft. Of dit nu het behaalde doel is of niet. Wanneer een team of sporter uiteindelijk kan zeggen: “Ik heb er echt alles aan gedaan,” dan kunnen resultaten mee of tegen vallen, maar kan trots uiteindelijk boven komen drijven.

 

Zaterdagochtend 21 januari reed ik samen met Wim Steen in de huurauto richting ‘Olympic Parc’. Alles in deze omgeving stond in het teken van bouwen en beveiliging. Hoge hekken met prikkeldraad en camera’s moeten alles tot en met de Spelen tegen de rest van de wereld beschermen. Zeven dagen per week wordt er gebouwd aan faciliteiten, wegen en vertier voor de mensenmassa die vanaf augustus deze plek komt bezoeken. Het Olympisch Stadion met vlak daarnaast een enorme fakkel die rustig staat te wachten op de vlam die de hele wereld een aantal weken in zijn macht zal hebben.

 

De loting voor het rolstoelbasketbal toernooi tijdens de Paralympische Spelen werd ’s avonds gehouden in Aylesbury, waar Stoke Mandeville ligt. Erg symbolisch, omdat juist in deze plaats rolstoelbasketbal zijn oorsprong kent. Iedere rolstoelbasketballer moet daar een keer geweest zijn. Voor mij was dit een goed moment om te kunnen zien waar ik in juli 2012 met het U22 team het Europees kampioenschap zal spelen.

De show om de hele loting was prettig georganiseerd en we werden bijna vorstelijk behandeld. Er werd begonnen met de herenloting, waar eigenlijk geen zwakke tegenstander tussen zit. Wat een toernooi zal dit worden! Poule A: Spanje, Italië, USA, Turkije, Australië, Zuid-Afrika. Poule B: Duitsland, Canada, Columbia, Polen, Japan, Groot-Brittannië.

De loting
 

Voor Nederland was het de loting bij de dames waar iedereen op wachtte. Met mijn telefoon in de hand, klaar om dit zo snel mogelijk naar Nederland te sturen, bleek dat na het ballen grabbelen Nederland bij Canada, Australië, Brazilië en Groot Brittannië zit ingedeeld. Motivatie voor de keuze van het gastland was dat men op cruciale momenten nooit van Nederland heeft kunnen winnen en ze dus niet willen kruisen tegen Nederland. Dit werd mooi verwoord door oud-international Dan Johnson. Een mooi compliment zou ik zo zeggen.